İnsanlar bu hususta hemen sevdiği, kendisine menfaati olan yahut aynı inancı paylaştığı tarafı tutar. Ama dinî ölçü bu değildir. Haklının ve mazlumun yanında olmak icap eder. Kur’an-ı kerimde herkese adaletli olmak emredilir. Nitekim “Ey Davud! Seni yeryüzünde halife kıldık, insanlar arasında adaletle hükmet!” (Sad, 26) ve “Bir kavme olan nefretiniz sizi adaletten alıkoymasın!” (Maide, 8) ve “İyilikte ve takvada yardımlaşınız, günahta ve düşmanlıkta yardımlaşmayınız” (Maide, 2) ve “Kendilerine harb açılan müminlere, zulme uğradıkları için harb izni verildi” (Hac, 39) ve “Müminlerden iki fırka muharebe ederlerse, aralarını bulun! Olmazsa, haksız olana harbedin!” (Hucurat, 9) buyuruldu. Şu halde bir müslüman dindaşının veya ırkdaşının değil, mazlumun ve haklının yanında olur. Bunu tayin edemiyorsa ki, bu zamanda pek müşküldür, bitaraf kalır, ağzını tutar.