İbni Abidin der ki: Bir kimse zekâta niyet ederek bir fakiri bir sene evinde oturtsa zekât yerine geçmez. İmam Ebu Yusuf’a göre geçer. Ona göre bir kimse bir fakiri zekât niyetiyle bir sene evinde oturtsa, zekât yerine geçer. Nitekim Bezzaziye’nin ibaresi şöyledir: «Bir kimseye yakın akrabasının nafakasını vermesi hüküm olunsa da zekât niyetiyle onu giydirip doyursa Ebu Yusuf’a göre sahih olur.» Haniye’de bu ibareye şu da ilave edilmiştir: «İmam Muhammed elbisede caiz; yiyecekte caiz olmadığını söylemiştir. İmam Ebu Yusuf’a göre hepsinde caizdir. Nitekim Tatarhaniye’de Muhit’ten naklen şöyle denilmiştir: «Bir kimse yetime bakar da ona giydirdiği ve yedirdiği şeyleri malının zekatından hesap ederse, giyecekte caiz olduğunda şüphe yoktur. Zira rükün olan temlik mevcuttur. Yemeği ibaha değil temlik ederse (yedirmek yerine eline verirse) bu da zekâta sayılır.

Zekât malları ticaret malı ise veya mükellefin malları arasında ticaret malları da varsa, zekâtının bir kısmını veya hepsini bu mallardan vermesi ittifakla caizdir. Fakirin menfaatine olacak şekilde hareket etmek kaide olduğuna göre bu zamanda para vermek ve fakirin ihtiyacını temin etmesi en uygun iştir.