Cevap: 

Hazret-i Ömer, uzun boylu, geniş omuzlu ve heybetli idi. Öyle ki ata binmiş kişilerle beraber yürüse yaya olduğu fark edilmezdi. Beyaz tenli, yüzünde hafif kırmızılık vardı. Son yıllarda saçının tepesi açılmıştı. Sakalını boyardı. Sesi gürdü. İki elini de aynı şekilde kullanabilirdi.

Hazret-i Osman, orta boylu, ince yapılı idi. Derisi ince olup hafif esmere çalardı. Yüzü güzel, burnu ince, sakalı gür, başının saçı sıktı.

Hazret-i Ali, boyu kısaya yakın, koyu esmer, geniş karınlı, gözleri siyah ve iri, başın tepesinin saçı dökük, burnu çökük, uzuvları şişkin, kolları ince idi.

Hazret-i Zübeyr, uzun boyluydu. Ata bindiğinde ayakları neredeyse yere değerdi. Kemikleri iriydi. Esmer, hafif sakallı, gür saçlıydı. Gözleri maviydi. Saçını sakalını boyamazdı.

Hazret-i Talha, orta boylu, göğsü geniş, omuzları enli idi. Ayakları iriydi. Döndüğü zaman bütün bedeniyle dönerdi. Süratli yürürdü. Yüzü güzeldi. Hafif kırmızıya çalan beyaz benizli idi. Burnu inceydi. Saçı ne kıvırcık ne düz idi. Saçını ve sakalını boyamazdı.

Hazret-i Abdurrahman bin Avf, uzun boylu, güzel yüzlü, kırmızıya çalan bir beyazlığına sahip, ince derili, gözü iri, burnu ince, üst azı dişleri büyük, eli geniş, parmakları kalındı. Hafif öne eğikti. Saçını sakalını boyamazdı.

Hazret-i Sa’d ibni Ebi Vakkas, kısa boylu, tıknaz, kıvırcık siyah saçlı idi. Ömrünün sonunda gözleri görmez olmuştu.

Hazret-i Said bin Zeyd, buğday renkli, uzun boylu idi. Saçı gürdü.

Hazret-i Ebu Ubeyde, zayıf uzun boylu idi. Saçını boyardı.

Abdullah bin Mesud, kısa boylu, ince ve esmerdi. Saçları gürdü. Saçını boyamazdı.

Halid bin Velid, uzun boylu, geniş omuzlu idi. Akrabası Hazret-i Ömer’e benzerdi.

Muaz bin Cebel, uzun boylu, beyaz renkli, iri gözlü, kıvırcık saçlı idi. dişleri düzgün ve parlaktı. Eshabın en güzellerinden idi.

Ubade bin Sâmit, uzun boylu, güzel cüsseliydi.

Ammar bin Yasir, uzun boylu, omuzlarının arası geniş, buğday benizli, koyun gözlü idi.

Mikdat bin Esved, uzun boylu, buğday renkli, şişkin karınlı, saçı gür, gözleri iri, çatık kaşlı, ince burunlu idi. Sakalını boyardı.

Ebu Musa el-Eş’arî, kısa boylu, hafif cüsseli, sakallı seyrek, sesi güzel idi.

Amr bin Âs, kısa boylu ve geniş omuzlu idi. Çok güzel giyinirdi.

Abdullah bin Amr bin âs, uzun boylu, kırmızı tenli, karnı şişkin idi. Ömrünün sonunda gözleri görmez oldu.

Ubeyy bin Kâb, kısa boylu, toplu idi. Saçını sakalını boyamazdı.

Muhammed bin Mesleme, uzun boylu, iri yapılı, koyu esmer, başının tepesi dökük idi.

Ebu Talha, orta boylu, buğday renkli idi. Saç ve sakalını boyamazdı.

Ebu Üseyd es-Saidî, kısa boylu, saçı ve sakalı gür idi. Son zamanlarında gözleri görmez oldu.

Ükaşe bin Mihsan, sahabenin en güzellerindendi.

Adiy bin Hatem, uzun boylu idi. Ata bindiğinde ayakları az kalsın yere dokunurdu.

Dıhye bin Halife el-Kelbî, eshabın en güzel ve yakışıklılarındandı. Bizans’a elçi gittiğinde, ona bakmak için evinden çıkmayan kız kalmamıştır. Cebrail Aleyhisselam umumiyetle onun suretinde gelirdi.

Süheyb bin Sinan, kısaya yakın orta boylu, kırmızı tenli, saçı gür idi. Saçını boyardı. Çok şakacı idi.

Ebu Hüreyre, buğday renkli, iki omuz kemikleri arası birbirine uzak, ön dişlerinin arası seyrek idi. Sakalını uzatıp boyardı. Şakacı idi.

Muaviye bin Ebi Süfyan, uzun boylu, güzel yüzlü, beyaz tenli ve heybetli idi.

Sehl bin Huneyf, sahabenin en yakışıklılarındandı.

Cerir bin Abdillah çok yakışıklıydı. Hadis-i şerifte, “Bu ümmetin Yusuf’udur” buyuruldu. Resulullah aleyhisselam bir heyet geldiği zaman mutlaka Cerir’in de orada bulunmasını isterdi ki karşı tarafa tesir etsin. Uzun boyluydu. Devenin en yüksek kısmından elini aşırarak dolandırabilirdi. Ayakkabısı bir arşın boyundaydı. Sakalını boyardı.

(Bu malumatın ekserisi hicri 276’da vefat eden Iraklı alim İbn Kuteybe’nin el-Maarif kitabından alınmıştır.)