1508'de Şah İsmail Bağdad’ı tahrip etti. Bu rivayet, hatta iki sene kabrin hela olarak kullanıldığı ve buraya giden herkese 25 dirhem verildiği Şii kroniklerinde geçiyor. Mesela 1629’da ölen Şah Abbas zamanında saray tarihçisi İskender Münşi’nin yazdığı Tarih-i Alemarayı Safevi kitabında (sayfa 477) ve Şii tarihçi Süsteri'nin (v. 1610) sünnilere reddiye mahiyetindeki Mesaibü’n-Nevâsıb kitabında geçer. “Sultan Şah İsmail'in (Allah ondan razı olsun) yaptığı, Ebu Hanife'nin mezarını kazdı, kemiklerini yaktı ve küllerini rüzgâra attı. Sonra kabrini tuvalet yaptı.” Bu ifadeler, Şii taassubuyla yazılmış mübalağalı bir efsaneye benziyor. Eğer bir hadise bizzat kazanan tarafın resmî tarihçisinin övgüyle anlattığı bir şeyse bu, tamamen uydurma denilebilecek bir rivayet değildir. Ancak abartılmış, sembolik, mezhebi mesaj taşıyan bir hikaye olması çok kuvvetle muhtemeldir. Şunu açıkça söylemek mümkündür ki bu rivayet, erken Şiî Safevî kroniklerinde geçer. Ancak bu hikâye mezhebî zafer ifadesiyle yoğrulmuş, ideolojik bir tarih hikayesidir. Hadisenin türbe tahribi kısmı tarihî esasa istinat eder; kemiklerin yakılması ve tuvalet yapılması gibi detaylar tarihî olarak kati ispatlı değildir.